Pagkinabuhi Nga Walay Pagpasakit sa Uban

Divine Master's Message

May 12–13, 1985

Admin

“Buhata ninyo ang mga buhaton nga dili makapasakit ug dili makadaot sa mata sa tawo.”

Ang tinuod nga pagkamaayo dili lamang makita sa atubangan sa mga tawo, kondili makita usab sa kahinlo sa atong kasingkasing, hunahuna, ug mga binuhatan.

Bisan pa ug maayo ang atong pamatasan sa pagtan-aw sa uban, apan kon adunay tinaguan nga sayop o dautang tinguha, kini wala gihapon makahatag ug tinuod nga bili.

Pangunang Mensahe:

Likayi ang paghimo ug kadaot sa uban.

Bantayi ang atong hunahuna ug kasingkasing.

Ang tinuod nga pagkamaayo makita sa matarong nga pagkinabuhi.

Kay sa atong mga buhat ug mga hunahuna, kinahanglan nga wala kitay tinguha nga makapasakit o makadaot sa atong isigkatawo.

“Ang sala anaa sa naghimo sa kadaotan, dili sa tawo nga wala’y tuyo nga makapasakit.”

Kung adunay tawo nga gihisgutan, gisakitan, o nadaot ang kahimtang tungod sa binuhatan sa uban, apan siya nagpabilin nga walay dautang gibuhat, dili siya ang sad-an.

Ang kadaotan naggikan sa tawo nga naghimo niini, ug ang kamatuoran magpabilin sa tawo nga nagpuyo nga matarong.

Pahinungod sa Pagpamalandong

Ang mensahe nag-awhag kanato nga magkinabuhi nga adunay kalinaw, pagkamatinud-anon, ug pagrespeto sa uban. Ang atong mga pulong, lihok, ug hunahuna kinahanglan mahimong instrumento sa kaayo, dili hinungdan sa kasakit.

“Panglimpyoa ang inyong mga buhat, hunahuna, ug kasingkasing, kay ang tinuod nga pagkamaayo makita sa matarong nga pagkinabuhi.”